Over mij

Wij worden omringd door fotografie en video, vooral in openbare ruimten. Vaak zijn het lelijke schreeuwende reclames, maar soms zijn het foto’s en video’s die onze aandacht trekken. Ze roepen gedachten, gevoelens of herinneringen op.

De fotografie als discipline begint rond 1826. De eerste foto wordt toegeschreven aan de fransman Joseph Niépce. Het is een onduidelijke vage monochrome foto, gemaakt op een tinnen plaatje bedekt met een soort bitumen. De belichtingsduur was ontzettend lang. Met een beetje goede wil kun je het ook het begin van de zwart-witfotografie noemen.

Ik ben als jongen van twaalf in 1964 begonnen met analoge zwart-witfotografie. In die tijd werd bijna alles nog in zwart-wit gefotografeerd. Ik heb toen met veel vallen en opstaan de basis van fotograferen onder de knie gekregen. Vanaf die tijd ben ik altijd blijven fotograferen.

Het ontdekken van de creatieve mogelijkheden van de fotografie waren voor mij een stimulans om door te gaan met fotograferen. Door foto-exposities te bezoeken en door mij te verdiepen in het werk van goede bekende en minder bekende fotografen, leer je hun werk waarderen en begrijpen. Hierdoor ga je vanzelf een visie ontwikkelen met betrekking tot eigen werk.

Voor mij werd fotografie een onuitputtelijke bron van inspiratie om zelf te fotograferen en te kijken naar wereld om je heen. “Kijken, denken en doen” dat is volgens mij het geheim van fotografie.

Ik fotografeer in kleur, maar beoordeel altijd of een foto in potentie omgezet kan worden in zwart-wit. Zo kom ik vaak weer terug bij zwart-witfotografie, vandaar deze website.

Johan Hartman